دو جفت دست و اتاقی پر از کاموا.

ما آدا و جو هستیم. آدا بافتنی را از مادربزرگش یاد گرفت — اولش بد — و حدود یک دهه طول کشید تا عادت‌های همان روزها را از سر بیرون کند. جو از راه معماری به قلاب‌بافی رسید و این در کار پیداست: ژاکت گرنی‌اسکوئر ابتدا یک شبکه روی کاغذ شطرنجی بود.

آنچه می‌سازیم عمداً محدود است: شانزده طرح، چند رنگ‌بندی معدود و هیچ برنامه‌ای برای گسترش به چیزی که خودمان نتوانیم بسازیم. وقتی محصولی تمام می‌شود، به این دلیل است که دو نفر بیش از این نمی‌توانند کار کنند — نه به دلیل یک تصمیم بازاریابی.

زیاد از ما می‌پرسند که چرا برای جا نماندن، سراغ بافت ماشینی نمی‌رویم. پاسخ صادقانه این است که امتحانش کردیم؛ پارچه بی‌نقص بود و کاملاً بی‌روح، و ماشین را ظرف یک ماه فروختیم.

هر چه می‌بافیم برای تعمیرشدن طراحی شده است. اگر درزی باز شد یا بید به پتویتان زد، آن را برایمان بفرستید؛ تعمیر می‌کنیم و بازمی‌گردانیم و در دو سال نخست، بابت آن هزینه‌ای نمی‌گیریم.